English    ارتباط با ما   نقشه سایت   صفحه اصلي سایت  
   
اختلالات وابسته به كافئين
كافئين، معمولاً به صورت قهوه يا چاي، رايج ترين ماده روانگردان در ممالك غربي است. در امريكاي شمالي حدود 80 درصد از بالغين به طور مرتب نوشيني هاي حاوي كافئين مصرف مي كنند. درسراسر جهان مصرف كافئين كاملاً در رسوم فرهنگي روزمره ادغام شده است (مانند وقت قهوه در آمريكا يا زمان چاي در انگلستان و جويدن جوزكالا در نيجريه). از آن جا كه مصرف كافئين تا اين حد فراگير بوده و مقبوليت وسيعي دارد، ممكن است اختلالات مربوط به مصرف كافئين ناديده گرفته شود. با اين حال بايد دانست كه كافئين يك تركيب محرك رواني است و مي تواند انواع مختلفي از سندرمها را ايجاد كند.


مسموميت با كافئين:
نشانه هاي شايع مربوط به مسموميت با كافئين عبارتند از اضطراب، سرآسيمگي رواني- حركتي، بي قراري، تحريك پذيري و شكايات رواني فيزيولوژيك نظير پيچش عضلاني، صورت برافروخته، تهوع، ديورز، ناراحتي معدي- روده اي، تعريق مفرط، احساس مورمورشدن در انگشتان دست و پا و بي خوابي، مصرف بيش از 1 گرم كافئين مي تواند موجب تكلم بي ربط، تفكر مغشوش، آريتمي هاي قلبي، خستگي ناپذيري، سرآسيمگي بارز، وزوز گوش و توهمات بينايي خفيف (جرقه هاي نوراني) شود. مصرف بيش از 10 گرم كافئين ممكن است سبب بروز تشنج تونيك- كلونيك منتشر، نارسايي تنفسي و مرگ شود.


ملاك هاي DSM-IV-TR براي ترك كافئين:
ظهور علايم ترك نشان دهنده تحمل و وابستگي فيزيولوژيك است كه در نتيجه مصرف مستمر كافئين ايجاد مي شود. چندين مطالعه همه گيري شناسي حاكي است كه در 50 تا 75 درصد افراد مصرف كننده كافئين نشانه هاي ترك كافئين بروز مي كند. شايعترين علايم عبارتند از: سردرد و خستگي، ساير علايم شامل موارد زير است: اضطراب، تحريك پذيري، نشانه هاي افسردگي خفيف، اختلال عملكرد رواني- حركتي، تهوع، استفراغ، ميل شديد براي كافئين و درد و سفتي عضلاني. تعداد و شدت نشانه هاي ترك با ميزان كافئين مصرفي و ميزان ناگهاني بودن ترك رابطه دارد. نشانه هاي ترك كافئين 12 تا 24 ساعت پس از آخرين دوز شروع مي شوند، طي 24 تا 48 ساعت به اوج خود رسيده و ظرف يك هفته برطرف مي شوند.
   

روشهای درمان بیماری

پرهيز و حمايت
داروهاي ضد درد نظير آسپرين تقريباً همواره براي كنترل سردرد و دردهاي عضلاني همراه با ترك كافئين كفايت مي كنند. به ندرت بيماران براي تخفيف نشانه هاي ترك به بنزوديازپين ها نياز دارند. نخستين مرحله كاهش يا حذف كافئين اين است كه بيمار ميزان مصرف روزانه كافئين را مشخص كند. بيمار بايد تمامي منابع كافئين در رژيم غذايي و از جمله اشكال مختلف كافيئن (مانند نوشابه ها يا داروهاي حاوي كافئين) را شناسايي كند و با دقت ميزان مصرف آنها را ثبت نمايد. بيمار و بالينگر بايد درمورد برنامه اي براي كاهش مصرف كافئين تصميم بگيرند. در اين برنامه هرچند روز يك بار ميزان مصرف 10 درصد كاهش مي يابد. از آن جا كه كافئين اصولاً به صورت نوشيدني مصرف مي شود، بيمار مي تواند به تدريج نوشابه هاي غيركافئيني را جايگزين نوشيدني هاي كافئين دار كند. درطول اين دوره ثبت ميزان مصرف بايستي ادامه يابد به طوري كه سرعت كاهش مصرف كافئين درحدي باشد كه نشانه هاي ترك تقليل يابد. بيمار بايد از قطع ناگهاني مصرف كافئين خودداري كند زيرا در چنين حالتي احتمال بروز نشانه هاي ترك وجود دارد.

 

 

                                                                                  

 

صفحه اصلی  | مشاوره تلفني | ارتباط با ما | نقشه سايت

Islamshahr Islamic Azad university
©حوزه معاونت دانشجويي -مركز مشاوره و بهداشت روان 
شماره تماس: 2365763-0228
کد پستی: 33135/369
moshavereh@iiau.ac.ir

Designed by morteza norouzi